میرزا محمد حسین اژه‏ اى

میرزا محمد حسین اژه‏ اى

شهرت :

میرزا محمد حسین اژه ‏اى
تاریخ وفات :
5/08/1383
مزار :
تکیه ملا اسماعیل خواجویی
زمینه فعالیت :
عالم ربانی

عالم عامل، میرزا محمد حسین، فرزند آیت­الله میرزا علی محمد اژه­ای، به اخلاق حمیده و زهد و تهجد و عبادت مشهور بود. وى در اصفهان نزد اساتید زیر تحصیل نمود، به زیور علم و تقوا آراسته گردید:

1. آخوند ملا محمد کاشانى 2. آخوند ملا عبدالکریم گزى 3. سید ابوالقاسم دهکردى 4. علامه شیخ محمد رضا نجفى 5. سید على نجف آبادى 6. سید محمد نجف آبادى.

    این عالم ربانـى در مسجـد علـى اقامه جمـاعت مى‏نمود و به ترویج دین و ارشاد و هدایت مردم اشتغال داشت. وى در روز یک شنبه 5 شعبان 1383ق وفات نمود و در مقبره اژه­اى­‏ها در تکیه خواجویی مدفون گردید.

    گفتنى است که وى داماد عالم جلیل، میرزا حسین نایب الصدر، پدر علامه محقق آیت الله میر محمد صادق خاتون‏آبادى بود.

    از فرزندان وی آیت الله میرزا على‏محمد اژه‏اى، از علمای  معاصر است. وى قبل از سال 1300ش متولد شد و نزد اساتید بسیارى تحصیل نمود و به درجه اجتهاد نایل گردید. برخى از اساتید ایشان عبارتند از حضرات آیات و حجج اسلام:

 1. سید مرتضى موحد ابطحى؛

 2. میرزا محمد على معلم حبیب آبادى؛

 3. میرزا محمد طبیب زاده؛

 4. سید صدرالدین کوپایى؛

 5. شیخ محمود مفید؛

 6. مجدالعلماء نجفى.

    این عالـم جلیـل در سنین جوانـى، از آیات عظام: سید محمد حجت کوه­کمرى و سید ابوالحسن اصفهانى اجازه اجتهاد و روایت دریافت نمود.

    فرزندش آیت­الله علی­محمد اژه‏اى عالمى ربانى است و سالهاست که در مسجد على اصفهان به امامت جماعت و بیان احکام اشتغال دارد.

    وی پدر شهید مجاهد، حجت الاسلام شیخ على اکبـر اژه­اى ا­ست که بر اثر بمب گذاری منافقیـن در 7 تیرماه 1360ش در محل حزب جمهورى اسلامى به شهادت رسید.


مشروح زندگی نامه

عالم عامل، میرزا محمد حسین، فرزند آیت­الله میرزا علی محمد اژه­ای، به اخلاق حمیده و زهد و تهجد و عبادت مشهور بود. وى در اصفهان نزد اساتید زیر تحصیل نمود، به زیور علم و تقوا آراسته گردید:

1. آخوند ملا محمد کاشانى 2. آخوند ملا عبدالکریم گزى 3. سید ابوالقاسم دهکردى 4. علامه شیخ محمد رضا نجفى 5. سید على نجف آبادى 6. سید محمد نجف آبادى.

    این عالم ربانـى در مسجـد علـى اقامه جمـاعت مى‏نمود و به ترویج دین و ارشاد و هدایت مردم اشتغال داشت. وى در روز یک شنبه 5 شعبان 1383ق وفات نمود و در مقبره اژه­اى­‏ها در تکیه خواجویی مدفون گردید.

    گفتنى است که وى داماد عالم جلیل، میرزا حسین نایب الصدر، پدر علامه محقق آیت الله میر محمد صادق خاتون‏آبادى بود.

    از فرزندان وی آیت الله میرزا على‏محمد اژه‏اى، از علمای  معاصر است. وى قبل از سال 1300ش متولد شد و نزد اساتید بسیارى تحصیل نمود و به درجه اجتهاد نایل گردید. برخى از اساتید ایشان عبارتند از حضرات آیات و حجج اسلام:

 1. سید مرتضى موحد ابطحى؛

 2. میرزا محمد على معلم حبیب آبادى؛

 3. میرزا محمد طبیب زاده؛

 4. سید صدرالدین کوپایى؛

 5. شیخ محمود مفید؛

 6. مجدالعلماء نجفى.

    این عالـم جلیـل در سنین جوانـى، از آیات عظام: سید محمد حجت کوه­کمرى و سید ابوالحسن اصفهانى اجازه اجتهاد و روایت دریافت نمود.

    فرزندش آیت­الله علی­محمد اژه‏اى عالمى ربانى است و سالهاست که در مسجد على اصفهان به امامت جماعت و بیان احکام اشتغال دارد.

    وی پدر شهید مجاهد، حجت الاسلام شیخ على اکبـر اژه­اى ا­ست که بر اثر بمب گذاری منافقیـن در 7 تیرماه 1360ش در محل حزب جمهورى اسلامى به شهادت رسید.

مکاشفه شیخ محمّدحسین اژه ای در تخت فولاد

مرحوم حجت­الاسلام والمسلمین حاج شیخ فضل­الله اژه­ای فرزند دوم آیت­الله عالم عامل مرحوم میرزا محمدحسین اژه­ای تعریف می­کند: پدرم رسم داشت تمام شب­های جمعه برای شب زنده­داری برود تخت فولاد. یکی از همراهان وی تعریف می­کرد که یک دفعه از این شبها نزدیک قبر آخوند کاشی سر به سجده گذاشته و گریه می­کرد. علی قدسی تعریف می­کرده آرام به سمت میرزا محمدحسین رفتم. دست بر شانه­اش گذاشتم. گفت: «اینجا سرزمین عزیزی است. دست زد بر مکانی که در آن بود. گفت: من امشب واقعه عجیبی در عالم مکاشفه دیدم. مشغول گفتن ذکر بودم. دیدم آسمان شکاف برداشت و حضرت محمد (ص) از آسمان به زمین هبوط کرد. مرحوم ملک­التجار و آخوند کاشی هم همراه رسول­الله بودند. دیدم هر سه مشغول کاشتن گل­های لاله در این سرزمین هستند». 50 سال بعد از این مکاشفه بود که جنگ ایران و عراق شروع شد و گلستان شهدا شکل گرفت.

عبادت در تخت فولاد

عالم فاضل مرحوم آقا میرزا محمدحسین اژه­ای شب­های جمعه با پای پیاده به تخت فولاد می­رفت و به عبادت می­پرداخت و صبح جمعه برمی­گشت. غسالخانه قدیم در تخت­فولاد جای بسیار مخوفی بود. آیت­الله شیخ محمدحسین اژه­ای بعضی مواقع تا صبح روی پشت بام غسالخانه عبادت می­کرد، خوفی از حیوانات نداشت. سرما و گرما هم در عبادتش بی­تأثیر بود