احمد غفراللهی جنت اصفهانی

احمد غفراللهی جنت اصفهانی

شهرت :

جنت اصفهانی
تاریخ وفات :
27/06/1377
مزار :
تکیه ملا اسماعیل خواجویی
زمینه فعالیت :
شاعر
شاعر ادیب، متخلص به «جنّت»، فرزند حاج محمد جعفر روغنی در حدود سال 1270ش در اصفهان در خانواده ای مذهبی متولد شد و در این شهر علم و ادب آموخت. در شعر از شاگردان سینا کرونی، ثمر اصفهانی و غمگین اصفهانی بود و در انجمن های ادبی شیدا ، دبیرستان تبریزی، خاکیا، کمال الدّین اسماعیل و پروانه شرکت می نمود. در جوانی مرید میرزا عباس پاقلعه ای و میرزا زین العابدین پاقلعه ای، از دراویش نعمت اللّهی اصفهان شد. سپس به مسافرت پرداخت و سرانجام به استخدام وزارت فرهنگ درآمد و آموزگار شد.
او به زبان و ادبیات فرانسه تسلط کامل داشت و گه گاهی در اشعارش از لغات خارجی استفاده نموده است.وی صاحب طبع و لطف بیان در شعر بود.
قسمت زیادی از اشعار جنت از بین رفته و مقدار کمی از اشعار او توسط عبدالحسین روغنی ( ضیمران ) چاپ شده است.
وی در مدح اهل بیت و ائمه اطهار- علیهم السلام- اشعاری ارزشمند سروده است.حدیث کساء و مدح علی بن موسی الرضا(ع) به نظم از قصاید زیبای وی می باشد.
از اشعار اوست که صنعت تضمین را به خوبی در آن استفاده نموده است.
ز برقی خرمن افلاک گردد تلّ خاکستر/ ز سوز سینة عاشق اگر فریاد برخیزد
فلک را عاقبت ترسم به دل این آرزوماند/غبار تربت « جنّت» اگر از باد برخیزد
این شاعر توانا در 27 جمادی الثانی سال 1377ق درگذشت و در تکیه خواجویی به خاک سپرده شد. دیوان اشعار او به همت برادر زاده اش، عبدالحسین روغنی(ضیمران) در سال 1372ش به چاپ رسیده است. مرحوم شکیب در دیوان اشعارش، مرحوم مسرور و فضل الله اعتمادی (برنا) در تاریخ فوت وی اشعاری سرودند. بر سنگ مزارش اشعاری از خود شاعر حک شده که بیت آخر آن توسط شاعر محترم ضیمران بر آن افزوده شده است:
ای آنکه آمدی به سوی آرامگاه من/خوش آمدی که بود به راهت نگاه من
گر از ادب حضور شما برنخاستم/ این مشت خاک تیره بود عذر خواه من
راهی است بس دراز و هولناک/ افعال نیک من بود اینجا پناه من
پای بشر نیاید اگر در حساب ما/ دانم خدای درگذرد از گناه من
سال هزار و سیصد و هفتاد و هشت بود/ دست اجل به سینه فروبست آه من

مشروح زندگی نامه
شاعر ادیب، متخلص به «جنّت»، فرزند حاج محمد جعفر روغنی در حدود سال 1270ش در اصفهان در خانواده ای مذهبی متولد شد و در این شهر علم و ادب آموخت. در شعر از شاگردان سینا کرونی، ثمر اصفهانی و غمگین اصفهانی بود و در انجمن های ادبی شیدا ، دبیرستان تبریزی، خاکیا، کمال الدّین اسماعیل و پروانه شرکت می نمود. در جوانی مرید میرزا عباس پاقلعه ای و میرزا زین العابدین پاقلعه ای، از دراویش نعمت اللّهی اصفهان شد. سپس به مسافرت پرداخت و سرانجام به استخدام وزارت فرهنگ درآمد و آموزگار شد.
او به زبان و ادبیات فرانسه تسلط کامل داشت و گه گاهی در اشعارش از لغات خارجی استفاده نموده است.وی صاحب طبع و لطف بیان در شعر بود.
قسمت زیادی از اشعار جنت از بین رفته و مقدار کمی از اشعار او توسط عبدالحسین روغنی ( ضیمران ) چاپ شده است.
وی در مدح اهل بیت و ائمه اطهار- علیهم السلام- اشعاری ارزشمند سروده است.حدیث کساء و مدح علی بن موسی الرضا(ع) به نظم از قصاید زیبای وی می باشد.
از اشعار اوست که صنعت تضمین را به خوبی در آن استفاده نموده است.
ز برقی خرمن افلاک گردد تلّ خاکستر/ ز سوز سینة عاشق اگر فریاد برخیزد
فلک را عاقبت ترسم به دل این آرزوماند/غبار تربت « جنّت» اگر از باد برخیزد
این شاعر توانا در 27 جمادی الثانی سال 1377ق درگذشت و در تکیه خواجویی به خاک سپرده شد. دیوان اشعار او به همت برادر زاده اش، عبدالحسین روغنی(ضیمران) در سال 1372ش به چاپ رسیده است. مرحوم شکیب در دیوان اشعارش، مرحوم مسرور و فضل الله اعتمادی (برنا) در تاریخ فوت وی اشعاری سرودند. بر سنگ مزارش اشعاری از خود شاعر حک شده که بیت آخر آن توسط شاعر محترم ضیمران بر آن افزوده شده است:
ای آنکه آمدی به سوی آرامگاه من/خوش آمدی که بود به راهت نگاه من
گر از ادب حضور شما برنخاستم/ این مشت خاک تیره بود عذر خواه من
راهی است بس دراز و هولناک/ افعال نیک من بود اینجا پناه من
پای بشر نیاید اگر در حساب ما/ دانم خدای درگذرد از گناه من
سال هزار و سیصد و هفتاد و هشت بود/ دست اجل به سینه فروبست آه من