عبدالواسع دامی اصفهانی

عبدالواسع دامی اصفهانی

شهرت :

دامی اصفهانی
تاریخ وفات :
1/01/1172
مزار :
تکیه ملا اسماعیل خواجویی
زمینه فعالیت :
شاعر
فرزند ملّا کلبعلى همدانى، متخلص به « دامى» از فضلاى کم نظیر و شعراى درجة اول اصفهان در عهد افشاریه بود.
در منابع چنین آمده است که «نام نامیش ملا عبدالواسع خلف ملا کلبعلى همدانى است، امّا خود در اصفهان متولّد شده و به اعتدال آب و هواى آن دیار خلد آثار، نهال قامتش تربیت یافته، خود را اصفهانى مى دانست. نظر به فطرت اصلى در اوایل سن، اکثر علوم رسمى را دیده و در اکثر فنون حکمت خصوصاً ریاضى مهارت داشته و به علّت وسعت مشرب و حداثت سن، گاهى شوخى هایى که دون کمالات او بوده از او سر مى زده. غرض، خریفى شیرین زبان و رفیقى مهربان بود. گاهى به نظم ابیات عاشقانه مى پرداخت. در 27 سالگى بلبل روحش به جنان آشیان ساخت. این مصراع تاریخ فوت اوست که جناب سعادت مآب «رفیق» در فوت او گفته:
بنومیدى ز دنیا رفت عبدالواسع دامى»
همچنین وی «پیشرو حکماى یونانى و جرعه کش صهباى ارغوانى بوده، در 27 سالگى فى شهور سنه 1172 وداع جهان فانى کرد». دامی نیز «در علم ریاضى مهارتى داشت و در سنه 1172 به سال بیست و هفتم از عمر، گرفتار دام اجل گردید».

مشروح زندگی نامه
فرزند ملّا کلبعلى همدانى، متخلص به « دامى» از فضلاى کم نظیر و شعراى درجة اول اصفهان در عهد افشاریه بود.
در منابع چنین آمده است که «نام نامیش ملا عبدالواسع خلف ملا کلبعلى همدانى است، امّا خود در اصفهان متولّد شده و به اعتدال آب و هواى آن دیار خلد آثار، نهال قامتش تربیت یافته، خود را اصفهانى مى دانست. نظر به فطرت اصلى در اوایل سن، اکثر علوم رسمى را دیده و در اکثر فنون حکمت خصوصاً ریاضى مهارت داشته و به علّت وسعت مشرب و حداثت سن، گاهى شوخى هایى که دون کمالات او بوده از او سر مى زده. غرض، خریفى شیرین زبان و رفیقى مهربان بود. گاهى به نظم ابیات عاشقانه مى پرداخت. در 27 سالگى بلبل روحش به جنان آشیان ساخت. این مصراع تاریخ فوت اوست که جناب سعادت مآب «رفیق» در فوت او گفته:
بنومیدى ز دنیا رفت عبدالواسع دامى»
همچنین وی «پیشرو حکماى یونانى و جرعه کش صهباى ارغوانى بوده، در 27 سالگى فى شهور سنه 1172 وداع جهان فانى کرد». دامی نیز «در علم ریاضى مهارتى داشت و در سنه 1172 به سال بیست و هفتم از عمر، گرفتار دام اجل گردید».
نمونه اشعار:
به کس وصال تو زیبا صنم نخواهد ماند
به من نماند و به اغیار هم نخواهد ماند
مزار وی در تکیة ملا اسماعیل خواجویى است و بر سنگ نوشته مزارش اشعارى از« رفیق اصفهانى» که گویا دو مرثیه و ماده تاریخ بوده نوشته شده است.