سید محمدحسین درچه ای

سید محمدحسین درچه ای

شهرت :

درچه ای
تاریخ وفات (قمری/شمسی) :
23/01/1336
مزار :
ملا اسماعیل خواجویی :
زمینه فعالیت :
عالم ربانی :
فرزند عالم زاهد سیّد مرتضى موسوى، برادر آقا سید محمد باقر درچه ای است.
وى در درچة اصفهان متولد شد. پس از چند سال تحصیل نزد پدر، راهى اصفهان شد و نیز پس از مدتی، به نجف اشرف مهاجرت نمود و از محضر علماى بزرگى همچون میرزا محمّد حسن شیرازى و میرزا حبیب اللّه رشتى بهره برد.
او عالمى وارسته و از دنیا گذشته بود. به تهجّد و عبادت و اخلاص شهرت داشت و در مسائل دینى بسیار احتیاط مى کرد. او مورد علاقه و ارادت مردم بود، چرا که آنان بارها مشکلات خود را با دعاى او رفع کرده و در اثر دعا و تأثیر نفسش او بر مشکلات فایق آمده بودند. گویند: آخوند ملّا عبدالکریم گزى که خود از علماى بزرگ اصفهان بود نیز به خلوص و معنویت و تأثیر نفس او عقیده داشت. این عالم وارسته در احترام و ادب نسبت به افراد مختلف مردم، معروف بود و حتى در سال هاى پایانى عمر که بینایى خود را تا حدّ زیادى از دست داده بود، باز هم احترام مراجعان را کاملا رعایت مى نمود.
وى سرانجام جمعه 23 محرم 1336ق دعوت حق را لبیک گفت و پس از تشییعى شایسته به تخت فولاد منتقل و نزدیک مزار علّامه خواجویى مدفون گردید.

مشروح زندگی نامه
فرزند عالم زاهد سیّد مرتضى موسوى، برادر آقا سید محمد باقر درچه ای، و از اعقاب سیّد محمّد میرلوحى، محدث مشهور دوره صفویه است.
وى در درچة اصفهان در بیت علم و سیادت متولد شد. پس از چند سال تحصیل نزد پدر، راهى اصفهان شد و نیز پس از مدتی استفاده از درس علماى این شهر، به نجف اشرف مهاجرت نمود و از محضر علماى بزرگى همچون میرزا محمّد حسن شیرازى و میرزا حبیب اللّه رشتى بهره برد.
وى داراى مشرب اخبارى بود و سال ها به غور و تعمّق در احادیث اهل بیت (علیهم السلام) پرداخته؛ چنانچه از او نقل شده که دو بار فرهنگ عظیم " بحارالانوار" را با دقت مطالعه کرده بوده است.
او عالمى وارسته و از دنیا گذشته بود. به تهجّد و عبادت و اخلاص شهرت داشت و در مسائل دینى بسیار احتیاط مى کرد. او مورد علاقه و ارادت مردم بود، چرا که آنان بارها مشکلات خود را با دعاى او رفع کرده و در اثر دعا و تأثیر نفسش او بر مشکلات فایق آمده بودند. گویند: آخوند ملّا عبدالکریم گزى که خود از علماى بزرگ اصفهان بود نیز به خلوص و معنویت و تأثیر نفس او عقیده داشت. این عالم وارسته در احترام و ادب نسبت به افراد مختلف مردم، معروف بود و حتى در سال هاى پایانى عمر که بینایى خود را تا حدّ زیادى از دست داده بود، باز هم احترام مراجعان را کاملا رعایت مى نمود.
وى پس از گذراندن عمرى با برکت به تعهد و پارسایى، در شام جمعه 23 محرم 1336ق دعوت حق را لبیک گفت و پس از تشییعى شایسته به تخت فولاد منتقل و نزدیک مزار علّامه خواجویى مدفون گردید.