ملا علی کهیازی

ملا علی کهیازی

شهرت :

شیخ­الاسلام
تاریخ وفات :
1/10/1374
مزار :
تکیه ملا اسماعیل خواجویی
زمینه فعالیت :
عالم فاضل
فرزند محمدعلی، متولد1257ش عالم فاضل زاهد، معروف به شیخ الاسلام. از شاگردان آخوند گزى، آخوند فشارکى و شیخ مرتضى ریزى بوده است. وی در شوال 1374ق درگذشت. فرزندش شیخ محمدباقر مرتضوی، از علمای اصفهان بوده، به نماز اول وقت، تهجد و قرائت قرآن بسیار اهمیت می داد. در16 فروردین 1342ش فوت کرد و در کنار پدرش به خاک سپرده شد.
مشروح زندگی نامه
عالم فاضل زاهد متقی، معروف به شیخ الاسلام فرزند محمدعلی. در روستاى کهیاز اردستان در سال 1257ش متولد شد. پدرش در میان اهالی محل به صداقت شهرت داشت. ملا علی براى تحصیل علوم دینى به اصفهان رفت و در مدرسة کاسه گران ساکن و از درس علماى اصفهان بهره برد و به تبلیغ و ارشاد مردم پرداخت.
برخى از استادان ایشان عبارتند از شیخ محمدتقى آقانجفى؛ آخوند ملا عبدالکریم گزى؛ آخوند ملا محمد حسین فشارکى؛ شیخ مرتضى ریزى و سید محمدمهدى درچه ای.
فرزند وی حاج شیخ احمد روحانى برخى از حالات پدرش را چنین می آورد: « پدرم ملا على مى گفت: من در ابتدا چوپان بودم و سوادى نداشتم. وقتى قافله اى براى زیارت کربلا آماده رفتن شد. من دو شتر و چند گوسفند داشتم، آنها را فروختم و همراه آنان حرکت کردم. در بین راه مقدارى قرآن و حروف تهجى را فرا گرفتم. پس از ورود به کربلا بدون استراحت عازم حرم مطهر شدم و پس از زیارت به خواب رفتم. در خواب دیدم که حضرت سید الشهداء و برادرشان حضرت ابوالفضل، علیه السلام، به زوار شربت مى دهند. من نیز از آن شربت خوردم و از خواب بیدار شدم.
از شوق گریستم و خواب خود را به زوار آقا گفته و آنان نیز اشک شوق ریختند و غوغایى برپا شد. پس از زیارت به اصفهان آمدم و عزم تحصیل نمودم. در مدرسة کاسه گران حجره اى گرفتم و تا شرایع و لمعتین و معالم را خواندم ».
ملا علی مدت پنجاه سال مسافت 26 فرسخى اصفهان تا کهیاز و کوهستان را پیاده مى پیمود و در روستاهاى بین راه به تبلیغ دین مى پرداخت، به طورى که ماه مبارک رمضان و دو ماه محرم و صفر و مدت زمانى قبل و بعد آنها را در ترویج و تعلیم احکام صرف کرده و بقیه را در اصفهان به بهره گیرى از محضر درس علما و عبادت و رسیدگى به خانواده و تربیت فرزندان مى گذراند. وى اکثر دعاها را حفظ بود، شب ها قبل از طلوع صبح، همیشه بیدار و بعد از تهجد در اطاق تاریک دعاهاى طولانى را از حفظ مى خواند. انس بسیارى با قرآن کریم داشت و آیات قرآن را در خاطر داشت. به گونه اى که حاج مشیرالملک نائینى نایب الحکومة اصفهان، از او با عنوان « کشف الآیات متحرک» نام مى برد.
این عالم وارسته در شوال سال 1374ق وفات کرد و در حوالى مرقد ملا اسماعیل خواجوئى مدفون شد. شیخ محمد باقر مرتضوى و شیخ احمد روحانى و داماد ایشان حاج سید شهاب الدین صفوی قمی از فرزندان ایشانند.
شیخ احمد روحانی عالم، در سال 1312ش در اصفهان متولد شد. در حوزة علمیه اصفهان نزد استادان بسیارى شاگردی نمود، از جمله: ملا محمدعلى عالم حبیب آبادى، شیخ یحیى فاضل هرندى، ملا فرج الله درى، شیخ محمدجواد فریدنى، شیخ هبةالله هرندى، سید محمدباقر ابطحى سدهى، شیخ على قدیرى، سید عبدالحسین طیب، میرزا محمد حسین مدرس کهنگى، شیخ محمد رضا جرقویه اى، شیخ محمود مفید، شیخ عباسعلى ادیب، مجدالعلماء نجفى، شیخ محمدحسین مقدس مشکینى، شیخ احمد مدرس صدرى زنجانى، سید عباس صفى دهکردى، شیخ محمد حسن عالم نجف آبادى، حاج آقا رحیم ارباب و سید على اصغر مدرس برزانى.
در تهران نیز از محضر علامه میرزا ابوالحسن شعرانى و سید حسین ادیب بجنوردى بهره برده و در دانشکدة معقول و منقول در رشته هاى معقول و منقول و علوم تربیتى به تحصیل پرداخته، و در هر دو رشته، لیسانس دریافت نمود. مدتى نیز در نراق کاشان به تبلیغ دین و ترویج احکام مشغول بود. عاقبت به زادگاه خود بازگشته، به تدریس در مدارس دولتى و تبلیغ دین و اقامه جماعت پرداخت. وى عالمى وارسته و زاهد و متواضع است و در اواخر به تدریس برخى از کتب فلسفه و عرفان مشغول بود. او در 8 اسفند 1388ش فوت و در امامزاده جعفر به خاک سپرده شد.
حجت الاسلام والمسلمین حاج سید شهاب الدین صفوى قمى؛ یکى از دامادهاى ملا على شیخ الاسلام در سال 1304ش در قریه سُه از توابع اصفهان به دنیا آمد. مقدمات را در اصفهان فرا گرفته و دورة سطح را در حوزة علمیة قم آموخت و از محضر آیت الله مشکینى کسب فیض فراوان نمود. سپس به اصفهان بازگشت و از محضر بزرگانى چون سید حسین خادمى، میر سید على فانى و حاج آقا رحیم ارباب بهره برد. او با پشتوانه اى از علم و اخلاق به ترویج و تبلیغ دین مشغول شد و در این راه توفیق بسزایى یافت. شیرینى بیان و سخنان پر محتوا و سازنده او که با صفاى باطن قرین بود، مجالس او را از لطافت خاصى برخوردار مى ساخت.
وى خطیبى توانا و پر مطالعه بود. مطالعة فراوان و عبادت و ریاضت هاى شرعى دوران جوانى از رموز موفقیت او در منبر به شمار مى رفت. او با بسیارى از اولیاء خدا همچون: سید هاشم حداد، حاج عبد الزهراء کعبى، سید عبدالله فاطمى شیرازى، شیخ محمد جواد انصارى همدانى و غیره دیدار داشته و براى همه آنان احترام خاصى قائل بود؛ ولى به استاد ارجمند خود حاج آقا رحیم ارباب علاقه اى ویژه داشت و او را برتر از دیگران مى دانست و در این خصوص این شعر را مى خواند:
عابد و زاهد و صوفى همه طفلان رهند/مرد اگر هست به جز عالم ربانى نیست
از خصوصیات او اهتمام به عبادت و نماز اول وقت، نماز جماعت، نماز جمعه، تهجد و تلاوت قرآن بود. در گره گشایى از کار مردم و خدمت به آنان اهتمام فراوان داشت و کمک به مستمندان و ایتام از برنامه هاى زندگى او بود. وى مصائب سختى در زندگى متحمل شد. فرزند طلبة رشیدش سید عبدالمجید صفوى در سن 22 سالگى در سال 1362 ش در جبهه هاى حق علیه باطل شربت شهادت نوشید. در دوران کهولت سن نیز دو فرزند دیگرش، سید محمد باقر و سید حسام الدین به دیار باقى شتافتند؛ ولى او دامن صبر و شکیب را از دست نداده و راضى به رضاى الهى بود. در سال هاى آخر عمر بر اثر سکتة مغزى از توانایى جسمى اش کاسته شده و سرانجام در پائیز سال1382ش در حال بازگشت از زیارت ثامن الحجج، على بن موسى الرضا، علیهما السلام، دچار سانحة تصادف گشت و بعد از عمل جراحى در روز پنجم ماه مبارک رمضان به رحمت حق شتافت و در شهر مقدس قم مدفون گردید.