رضا مینو

رضا مینو

شهرت :

مینو
تاریخ وفات (قمری/شمسی) :
1357/01/01
مزار :
آباده ای :
زمینه فعالیت :
شاعر :
فرزند حسین آقا کربکندی، ادیب شاعر، متخلص به «مینو»، در حدود سال 1295ش در اصفهان حوالی مسجد ذکرالله متولد شد.
رضا شجاعت در طول دوران تحصیل، همیشه از شاگردان ممتاز بوده؛ ولی به جهت مشکلاتی که بر سر راه وی قرار گرفت از جمله مرگ پدر، از ادامه تحصیل باز ماند.
پس از آن به سوی کار و تجارت روی آورد و در هنگامه جنگ جهانی دوم و بحران های شدید اقتصادی، سیاسی، دست مایه و اندوخته خویش را از دست داد و چون در دفترداری و حساب رسی، تجربه ای داشت، کارمند شرکت قند آن زمان شد و به سرعت، ورزیدگی و مهارت خویش را آشکار ساخت.
طبع ظریف و ذوق سرشار و احساس لطیف او، محملی برای ورودش به محفل شاعرانی چون استاد حسین مسرور«سخنیار»شد. بارها استاد، سروده های وی را می شنود و ذوق شاعرانه اش را می ستود.
سرانجام در سال1357 فوت و در تکیه آباده ای به خاک سپرده شد.

مشروح زندگی نامه
رضا شجاعت ادیب شاعر، متخلص به «مینو» فرزند حاج حسین آقا کربکندی در حدود سال 1295ش در اصفهان حوالی مسجد ذکرالله متولد شد.
وی در خانواده ای روحانی پرورش یافت و پدرش یکی از علمای اصفهان بود. رضا شجاعت در طول دوران تحصیل، همیشه از شاگردان ممتاز بوده؛ ولی به جهت مشکلاتی که بر سر راه وی قرار گرفت از جمله مرگ پدر، از ادامه تحصیل باز ماند.
پس از آن به سوی کار و تجارت روی آورد و در هنگامه جنگ جهانی دوم و بحران های شدید اقتصادی، سیاسی، دست مایه و اندوخته خویش را از دست داد و چون در دفترداری و حساب رسی، تجربه ای داشت، کارمند شرکت قند آن زمان شد و به سرعت، ورزیدگی و مهارت خویش را آشکار ساخت.
طبع ظریف و ذوق سرشار و احساس لطیف او، محملی برای ورودش به محفل شاعرانی چون استاد حسین مسرور«سخنیار»شد. بارها استاد، سروده های وی را می شنود و ذوق شاعرانه اش را می ستود.
وی در سراسر اشعار خود همچون پدری مهربان و معلمی آگاه، دلسوزانه، نصیحت می کند و آدمی را از کارهای زشت باز می دارد. شیوه و سبک شاعری وی همان سبک قدماست و از به کار بردن کلمات و واژه های کهنه، ابا ندارد.
رضا شجاعت در سرودن اشعاری در قالب ماده تاریخ تبحر داشت و در انجمن های ادبی آن زمان از جمله: کمال، صائب و انجمن ادبی اصفهان، شرکت می کرد و با شعرای بنامی چون صغیر اصفهانی، بصیر، جنت، تبریزچی، نوا و منوچهر سلطانی دوستی و مراوده داشت.
بیشتر اشعار وی در جرایدی مانند ارمغان، وحید، راه نجات و خبرهای روز اصفهان به چاپ می رسید. او دارای طبعی حساس و زودرنج بود و از ویژگی های بارز وی، نظم و دقت فراوان است.
نمونه ای از اشعار رضا شجاعت:
ای صهر نبی! شیر خدا! حیدر کرار!/وی همچو محمد، به همه سرور و سالار
چون حق ترا غصب نمودند، گروهی/نه شرم ز پیغمبر و نه بیم ز دادار
فرمود نبی، هر که منم سرور و مولاش/او راست علی، در همه جا سرور و سالار
رضا شجاعت، صاحب صدایی خوش و گیرا بود که آن را از پدر به یادگار برده بود و همچنین در هنر خوشنویسی نیز دستی داشت و خط نستعلیق و شکسته نستعلیق را نیکو می نوشت.
در سالهای آخر عمر، بیشتر روزهای تعطیل را با استاد منوچهر قدسی که خود شاعر و پژوهشگری مورد احترام بود، می گذرانید.
رضا شجاعت، سرانجام در سال1357 فوت و در تکیه آباده ای به خاک سپرده شد. منوچهر قدسی در غم از دست دادن او اشعاری با ذکر ماده تاریخ سرود که سه بیت آخر آن چنین است:
علم و هنر را طبع او معروف آفاق/شعر و ادب را نام او، مشهور افواه
القصه ما ماندیم و یک دنیا تأسف/او داد جان در راه جانان، طاب مثواه
قدسی به سال رحلتش این سان رقم زد/مینو ادیب شاعر آزاده رفت آه